Loslaten

4 jaar! Vier jaar was ze nog maar, mijn oudste meissie. 4 Jaar en nog maar pas op de kleuterschool ,ging zij al op schoolreisje met een grote bus. Bolle wangen, 2 kittige staartjes en een heerlijke onbezorgde vrolijke blik in haar ogen. Naar sprookjeswonderland zouden ze gaan. Enkhuizen. Dichtbij maar voor mijn gevoel toen mijlen ver weg.  Mijn meissie, mijn kleine smurf, moest ik alleen laten gaan. Alleen met de hele klas, juffen en de ouderraad. IkDSC05962 DSC05973 kreeg er een naar gevoel van in mijn buik als ik daar aan dacht. Alleen in dat kleine grote park, alleen in de grote joekel van een bus. Wat als ze het koud zou hebben, of misschien wel bloedheet? Als ze bij de lieveheersbeestje-bootjes net te vroeg uit zou stappen en koppie onder zou gaan in dat 10 cm diepe stroompje? Wat als zij naar de wc moest maar deze niet kon vinden? Maar dochterlief stond te stuiteren. Sprookjeswonderland vond zij leuk. Ze had er zin in. En van juf zou ze een ijsje krijgen. Ik wilde haar op dé dag waarschuwen. Waarschuwen voor alles. Niet met je hoofd uit het dakraam van de bus, voor je het weet ben je bij een viaduct. Blijf bij elkaar. Niet uit het park lopen. Niet met vreemde mensen mee gaan…..alleen als je iedereen kwijt bent en ze horen bij Sprookjeswonderland. Een elf of goede fee ofzo. Luister goed naar de juf. Let goed op dit, kijk naar dat. Maar ik hield mij in en zei alleen; “meisje, doe voorzichtig maar vooral, GENIET!”  DSC05981Alle ukken kreeg een knalgeel shirt aan met het telefoonnummer van de school erop. Voor als zij iedereen kwijt waren en hulpeloos door dat immens grote park zouden dolen, schrikken van de grote boze wolf en blind van paniek weg zouden rennen voor de trollen in feeën bos. Nog 1 grote knuffel gaf ik mijn blije meid. En trots liep ze later met haar vriendinnetje richting de bus. Samen met héél veel andere ouders die ogenschijnlijk nér-gens last van hadden liep ik ook richting de bus. Ze kon pas net die grote opstap aan en liet zich naast vriendinnetje in de grote luxe bus-stoelen zakken. Ik kon het niet laten, stapte op de buschauffeur af, stak mijn vinger naar hem op, keek hem diep in de ogen en zij vanuit het diepste van mijn hart “met je leven hè!” ”Jaja mevrouwtje, ik wil vanavond ook weer met mijn gezin aan de warme hap zitten”. Ik stond even stil, dacht na en murmelde ‘hum, ja, dat is zo, dat stelt gerust’. “Oké, ook u dan heel veel plezier vandaag, geniet ervan”. De bus reed toeterend weg en iedereen zwaaide enthousiast. “Zo, een daggie voor mijzelf” zeiden er een paar stoer. Ik slikte mijn emoties weg. Ja, een daggie voor mijzelf. Het hele huis poetste ik aan kant en ein-de-lijk was het zover dat de bus terug zou komen. Vol verwachting stond ik weer met een hele bubs ouders op de bus te wachten die , zoals gebruikelijk aan kwam rijden met/zonder kinderen en een enkele kruin of staart die boven het raam uit piepte. Tadaaaaaaa, ze sprongen tevoorschijn. Daar waren ze weer en na-tuur-lijk was alles goed gegaan en had dochterlief intens genoten. De buschauffeur zwaaide ik nog even uit, “groeten aan uw gezin!”

Toen kwam weer de eerste keer. Oudste dochter ging voor het eerst met school op“overnattingstur”.Een nachtje weg om onder andere te skiën en langlaufen. Dit keer waren er niet de zenuwen. Tenminste, niet bij mij, wel bij dochterlief. ‘Ze had nog nooit op skies gestaan, ze wist niet wat ze moest verwachten, ze vond het wel leuk maar ook heel spannend.’ De zorgeloze blik in haar ogen was iets minder zorgeloos. Haar staartjes waren een stoere dot en haar bolle wangen maken plaats voor gevormde jukbeenderen. Ik kon haar geruststellen met het feit dat ze de leukste meester heeft die overal een feestje van maakt en dat ze het geweldig gaat krijgen. Dit heeft niet iedereen dus GENIET!!!! We kregen een grote lijst mee voor spullen die ze zelf moest dragen in en uit de bus richting IMG_6746IMG_6750slaapplek. Oei, dat leek me een uitdaging. Tas, skischoenen, skistokken, skies. Toch even een spanningsmomentje. Maar uiteraard redde mijn kanjer dit met gemak. Ja, zwaar was het wel maar dat komt goed hoor. En toen het zover was dat ze zouden vertrekken, waren wij de enige ouders die bij de bus stonden. De andere kinderen waren al óf met de bus gekomen of afgezet door hun ouders. Hun hadden duidelijk al eerder met dit varkentje gewassen . En dan komt het cultuurverschil om de hoek kijken. Behoorlijk zelfstandig zijn deze kinderen. De buschauffeur sprak ik niet aan deze keer. En tuurlijk miste ik mijn kanjer. Tuurlijk was het vreemd dat mijn kind in een vreemd land op een andere plek sliep dan bij ons thuis. Maar ik wist dat ze het geweldig zou hebben. Ik wist dat mijn dochter haar gezonde verstand zou gebruiken. Ik wist dat ze in goede handen was. En dat bleek de volgende dag ook wel. Met rode konen kwam ze dolenthousiast de bus uit gestapt. De buffel achter zich aan slepend. Ze had geskied, gelanglauft, gesprongen over een schansje. Ze moest zelf haar eten maken, een vuurtje maken met maar 1 lucifer. Ze leerde hoe ze een gewond iemand moest vervoeren. En ze had vooral de grootste lol gehad. De meester kwam vertellen dat zij ontzettend “flink” (knap) was en hij niet kon geloven dat ze nog nooit op skies had gestaan. Kinderen die ouder worden moet je steeds een beetje meer los laten, vertrouwen geven. Ook in een ander land. En dat kunnen ze ook, dat blijkt maar weer. De hele avond hebben we naar haar enthousiaste verhalen mogen luisteren. Deze had ze toch mooi weer in de pocket. Trots op haar (en toch ook een beetje op mijzelf ;) )

Vrolijke groet

Letters in het zand Nadine - Handtekening

26841295_10155928990835295_5008032998761406794_o26731438_1000506303425182_1607071304420072318_n26240000_10155928193925295_1584082593975192692_o