MIJN BELEVING VAN DE MAAND MEI
Door Gerard Schagen
Mei start met herdenken en vieren. Indrukwekkende stilte op de Dam, even verstoord door een demonstrant die vakkundig werd gevloerd door Marco Kroon, die hiervoor voor de rechter wordt gedaagd, hoe krom kan het zijn….
Ook een alternatieve herdenking in Den Haag verliep respectvol.
De volgende dag de vlag uit omdat we vrij zijn. Het geeft een dubbel gevoel in een tijd waarin het defensiebudget stevig wordt opgeschroefd en naarstig wordt gezocht naar plekken voor munitieopslag en oefenterreinen. Terwijl we worden gemaand om vooral een noodpakket in huis te halen. Dat alleen door dreiging van dat kleine mannetje voor wie een mensenleven niet telt, hoe ziek kan je zijn…
16 mannen en 4 zonnige vrouwen; het was weer zo ver, het mannenuitje van de Zonnebloem. We kwamen heel ver terug in de tijd in het Vikingmuseum, Den Oever
We zagen vanuit Denemarken de bootjes richting Wieringen waaien.
De woest uitziende bemanning wist bij God niet waar ze terecht gekomen waren, ze vonden het wel best. Een film en veel vondsten uit die tijd waren te zien, heel interessant.
Het maakte allemaal heel hongerig, ofwel lekkere trek.
Een bak kibbeling en een drankje was een fantastisch sluitstuk van deze historische dag.
Zonnebloem bedankt!!!
De wielerronde was in alle opzichten weer een spektakel.
Prachtig weer. Spannende wedstrijden en veel publiek langs het parcours, waar de geur van barbecues je neusgaten streelde.
Het tempo lag hoog, groepjes en solisten maakten de koersen levendig.
Uiteraard de prijsuitreiking met bezweette winnaars.
Hoogtepunt was…… “John Deutekom, waar is John???” Ja hoor, daar kwam hij…
Hij zag de bui al hangen, het hoefde niet zo nodig, maar hij moest. Zo liep hij richting de grootste bos bloemen van de middag. Ze waren meer dan verdiend na al die jaren inzet. De ronde van ’t Zand was John Deutekom. Zo waren ongeveer de woorden van zijn opvolger Rick van Breda.
Na deze ceremonie klonk gelijk het geluid van staal op staal. Sterke jonge armen tilden de dranghekken in één keer op de wagen van “De Volharding”.
Het was niet de enige groep vrijwilligers deze middag. Velen waren in touw om alles veilig te laten verlopen.
Het is op zijn minst gezegd jammer dat u van dit alles op tzand.info niets heeft mee gekregen, geen voorbeschouwing, geen verslag en uitslagen.
Moeten we soms naar het onbetrouwbare facebook? Mij zien ze daar niet…
Wij hebben een mooie eigen dorpssite, die veel bekeken wordt, waarom deze niet gebruiken? Het is nog gratis ook.
Neem een voorbeeld aan Hap Stap Trap, Wat een prachtig verhaal, je krijgt het water in de mond. Jammer dat mijn handen het niet toelaten om hier nog aan mee te doen.
Dit doordenkertje kwam ik tegen:
“Sommige mensen zijn echt straatarm. Het enige wat ze hebben is geld”.
En deze dan:
Aan hard werken is nog nooit iemand doodgegaan. Maar waarom zou je het risico nemen?
We waren een midweek met de familie in het Drentse Ees. Mooi fietsen daar.
De tweede dag, we hadden er weer zin in. De koffie met gebak lonkte. Even te abrupt in de remmen en daar lag deze jongen. (gelukkig een helm op) Toch ging het deze dag al niet best, ik zat niet lekker op de fiets en moest vaak pauzeren. Het bleek een waarschuwing. Opeens gleden mijn voeten van de trappers en daar lag ik in het gras. Onverantwoord om verder te fietsen.
Niet veel verder was Grand Café “De Kremmer”. Helaas hij ging m 15.00 uur pas open. De eigenaar was in de buurt, overzag de situatie en opende voor ons de zaak en ging aan de slag om ons van brood met kroket te voorzien. Onderwijl vertelde hij enthousiast dat hij pas begonnen was en nog vol met ambities zat. Komt u in de buurt van Gasselte is dit zeker een aanrader.
Wat is het fijn als je een hechte familie heb. Er werd geregeld dat Hilke en ik werden opgehaald en ook de fietsen.
’s Avonds was er weer veel plezier bij het Keezen.
Vrijdag deden de anderen nog een korte route, terwijl Hilke en ik te voet Ees onveilig maakten. Onderweg nog een hapje eten als besluit van een bewogen, maar gezellig midweek.
Zaterdagochtend, de fiets gepakt en op naar de Spar. Ik had het niet verwacht. Ik wilde opstappen en werd ineens vreselijk bang. Daar wordt je heel emotioneel van, niet meer fietsen???
Het lucht op om dit zo van je af te schrijven, een heel persoonlijke belevenis.
De neerslaghoeveelheden in mei hebben een grillig verloop, b.v. in 2020 18, vorig jaar 179 en dit jaar 32 mm. Deze keer is het wel de derde droge maand achter elkaar.
Je zou zeggen, we zijn nog wat tegoed.
Er is een gezegde “Juni vochtig en warm, maakt de boeren niet arm”.